18:30, Saturday, 22.02.2020
YouTube
Twitter
Facebook
RSS
ქართული English

პორტალი ადამიანის უფლებების შესახებ

Go
გაფართოებული ძიება

რელიგიის სწავლება საჯარო სკოლებში

20.02.2012

დავით თინიკაშვილი, ლიბერალი

საზოგადოების ნაწილის აზრით, სკოლებში რელიგიის საგნის შემოღებით შეიძლება დაირღვეს დემოკრატიული და სეკულარული სახელმწიფოს პრინციპები. მაგრამ დემოკრატიის ნორმები და პრინციპები სწორედაც რომ გულისხმობს და უშვებს ამგვარი განათლების საჭიროებას, რადგან ლიბერალურ-დემოკრატიული სახელმწიფო არ უნდა იყოს "იდეოლოგიზირებული", სადაც მხარდაჭერილია ერთი მსოფლმხედველობა და აკრძალულია სხვა (რასაკვირველია, აქ საუბარი არ გვაქვს იმგვარ იდეოლოგიებზე, რომელიც საზოგადოების ჯანსაღ და უსაფრთხო განვითარებას ემუქრება). სეკულარული სახელმწიფო არ ნიშნავს ათეისტურ სახელმწიფოს, სადაც უნდა აიკრძალოს რელიგიური გაერთიანებების არსებობა ან რელიგიური განათლების მიღება საჯარო სკოლებში.

თუ თანამედროვე სკოლის დანიშნულებაა აღზარდოს განათლებული, კულტურული, ქსენოფობიური განწყობებისგან თავისუფალი მოქალაქე სრულფასოვანი ზოგადი განათლებით, მაშინ ამგვარი აუცილებელი ბაზისური ცოდნის განუყოფელ ნაწილად უნდა ითვლებოდეს აგრეთვე მსოფლიო რელიგიების წარმოშობისა და განვითარების ისტორიაც. წარსულში, დღეს და სავარაუდოდ მომავალშიც რელიგიას ძალზედ მნიშვნელოვანი გავლენა აქვს საზოგადოების ცხოვრებაზე. ამრიგად, ვფიქრობ, არაეფექტური იქნება რელიგიის შესახებ სწავლების ჩანაცვლება ისეთი საგნებით, როგორიცაა, მაგ., ჰუმანიზმი, სეკულარული ეთიკა, სამოქალაქო განათლება და სხვ. ან საკმარისად მივიჩნიოთ რელიგიების შესწავლა სხვა საგნების სახელმძღვანელოებში ინტეგრირებული სახით.

ლიტერატურის, ხელოვნებისა თუ ფილოსოფიის სფეროში შექმნილ ნაწარმოებთა უმრავლესობა დაკავშირებულია რელიგიურ სახე-სიმბოლოებთან, სიუჟეტთან თუ იდეებთან. აუცილებელია რელიგიური ფაქტორების ცოდნა და მათი გათვალისწინება საზოგადოებრივი ცხოვრების შესწავლისა და დაკვირვების დროსაც. ყოველივე ამით განისაზღვრება რელიგიათა ისტორიასა და ზოგადად, რელიგიური ფენომენის შესწავლის განსაკუთრებული მნიშვნელობა თანამედროვე სკოლებში.

ქვეყანაში ადამიანის უფლებების, კერძოდ, რელიგიის თავისუფლების დაცვის თვალსაზრისითაცაუცილებელია სასკოლო კურიკულუმებში ამ საგნის არსებობა, რადგან სკოლის იმ მოსწავლეთა სურვილი არ იყოს უგულებელყოფილი, რომლებიც ამგვარი სახის ცოდნის მიღებას საჭიროდ მიიჩნევენ. აქ ელემენტარული სამართლიანობის შენარჩუნებასთანაც გვაქვს საქმე: სახელმწიფო ბიუჯეტი ხომ მათი გადასახადებითაც ივსება, საიდანაც ფინანსდება საჯარო სკოლები? ამავდროულად, არ უნდა დაირღვეს ათეისტი მოსწავლების ან ასეთი ოჯახიდან მოსული ბავშვების უფლებაც, რომელთაც საშუალება ექნებათ არ აირჩიონ ეს საგანი, თუკი ის არჩევითი იქნება. თუმცა, მაგ., შვედეთში სკოლის ათეისტი მოსწავლეები ვალდებულნი არიან შეისწავლონ რელიგიების ისტორია.

ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში არსებობს საქმე "ანგელინი შვედეთის წინააღმდეგ" (Angelini v. Sweden). სასამართლო საქმე შემდეგი მიზეზით დაიწყო: დედასა და ქალიშვილს, რომლებიც ათეისტები იყვნენ, განათლების სამინისტრომ უარი უთხრა თხოვნაზე, ქალიშვილი გათავისუფლებულიყო რელიგიურ გაკვეთილებზე დასწრებისგან. ადამიანის უფლებათა ევროპულ კომისიას უნდა გადაეწყვიტა, მოექცა თუ არა ქალიშვილი სკოლის (ანუ სახელმწიფოს) მხრიდან იდეოლოგიური ზეწოლის ქვეშ. კომისიამ აღნიშნა, რომ "მხოლოდ საინფორმაციო ხასიათის სწავლება ვერ ჩაითვლება ისეთ საქმიანობად, რომელიც ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა ევროპულ კონვენციას ან მის ოქმებს. ბავშვს უნდა მიეცეს განათლება რელიგიის შესახებ და არა რელიგიური განათლება" (იხ.: ბუერნი, ჯერალდინ. ბავშვები და რელიგია // ჟურნ. «სოლიდარობა» #1 (10) 2007, გვ. 33).

როგორი სახის სკოლებში უნდა ისწავლებოდეს რელიგია?

ხშირად გვესმის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ რელიგია ადამიანის ცხოვრების კერძო სფეროა და რომ ის შეიძლება მხოლოდ ოჯახში ან მოცემული ეკლესიის კუთვნილ დენომინაციურ სასწავლებლებში ისწავლებოდეს ან თუნდაც საერო, მაგრამ კერძო სკოლებში. რასაკვირველია, რელიგია ადამიანის პირადი საქმეა, მაგრამ ჩვენ ვსაუბრობთ არა რელიგიურობაზე ანუ ადამიანის სულიერი ცხოვრების წარმართვაზე, არამედ ცოდნის მიღებაზე, განათლებაზე, რელიგიის შესახებ ინფორმაციის მიღებაზე.

რასაკვირველია, რელიგია უნდა ისწავლებოდეს როგორც კერძო ისე საჯარო, როგორც საერო, ისე სასულიერო სასწავლებლებში, თუმცა სწავლებას შეიძლება განსხვავებული სახე ჰქონდეს. დენომინაციურ სკოლებში სრულიად შესაძლებელია რელიგიის გაკვეთილებზე ისწავლებოდეს მხოლოდ ერთი (საკუთარი) კონფესიის ისტორია და დოქტრინა, ან ისწავლებოდეს სხვა რელიგიებიც მათი კრიტიკის მიზნით, ანუ რელიგიის საგანს ჰქონდეს აპოლოგეტური ხასიათი. თუმცა, ასევე, შესაძლებელი უნდა იყოს, კერძო სკოლის ადმინისტრაციის ან მოსწავლეთა სურვილის შემთხვევაში, რომ რელიგიები ისწავლებოდეს დაბალანსებულად და ობიექტურად.

რაც შეეხება საჯარო (სახელმწიფო) სკოლებს, აქ უკვე პირველი მიდგომა, ანუ დენომინაციური სწავლება სრულიად გამორიცხული უნდა იყოს. აკონფესიური ანუ სეკულარული სახელმწიფო არ უნდა უჭერდეს მხარს ერთ რომელიმე მსოფლმხედველობას, ამ შემთხვევაში რელიგიურ მსოფლმხედველობაზე გვაქვს საუბარი. ლიბერალურ-დემოკრატიული სახელმწიფო ვალდებულია მხოლოდ ისეთი პირობები შექმნას, სადაც ყველა მსოფლმხედველობრივ ჯგუფს შეეძლება საკუთარი მრწამსის თანაბარი გამოხატვა ან შესწავლა. საჯარო სკოლა კი სახელმწიფო დაწესებულებაა, სადაც არ უნდა ისწავლებოდეს მხოლოდ ერთი კონკრეტული რელიგია, არ მიექცევა რა სათანადო ყურადღება სხვა სარწმუნოებებს, რომელთა მიმდევრებიც შეიძლება სწავლობდნენ მოცემულ სკოლაში. ასევე დაუშვებელია საჯარო სკოლებში ისწავლებოდეს უმცირესობის რელიგიები, მაგრამ მათი განქიქების მიზნით.

გარდა ამისა, როგორც ზემოთაც აღინიშნა, უსამართლობა იქნება თუკი სახელმწიფოს ბიუჯეტიდან დაფინანსდებიან სახელმწიფო სკოლების მასწავლებლები, რომლებიც მხოლოდ ერთ კონფესიას ასწავლიან მოსწავლეებს, რადგან ქვეყნის ბიუჯეტი ივსება არა მხოლოდ ერთი რომელიმე კონფესიის მიმდევარი მოქალაქეების შემოსავლებიდან.

ამრიგად, რელიგიის შესახებ სწავლება დასაშვებია ყველა ტიპის სკოლაში, ოღონდ შესაბამისი ნორმების დაცვით.

როგორ უნდა ისწავლებოდეს რელიგია სკოლაში?

საჯარო სკოლაში რელიგიის სწავლება, რასაკვირველია, არ გულისხმობს რელიგიურობის სწავლებას ანუ მორწმუნის რელიგიურ-ზნეობრივ აღზრდას. ეს შეიძლება იყოს მხოლოდ ოჯახის, ეკლესიის ან თუნდაც კერძო კონფესიური სკოლების მოვალეობა. თუმცა საჯარო სკოლის ტერიტორიაზეც არ ეკრძალებათ მოსწავლეებს საკუთარი რელიგიისა და რელიგიურობის გამოხატვა. თუ ეს სასწავლო პროცესს არ უშლის ხელს, მოსწავლეებს უფლება აქვთ რელიგიური სამოსლის, ბიბლიის ან სხვა რელიგიური ტექსტების სკოლაში ტარებისა, სკოლის ტერიტორიაზე ლოცვისა და რელიგიური წრეების ჩამოყალიბებისა, "თუმცა ამგვარი წრეები არ უნდა ფინანსდებოდეს სკოლის ბიუჯეტიდან, რათა არ დაიშვას სახელმწიფოს მხარდაჭერა რომელიმე კონკრეტული რელიგიის მიმართ" (იხ. სტატია: მებაღიშვილი, თ. Et al. რელიგია სახელმწიფო სკოლაში // ჟურნ. «თავისუფლება» #6 (42) 2005, გვ. 20). მსგავსი უფლებები არ აქვთ სკოლის ადმინისტრაციის წარმომადგენლებსა და მასწავლებლებს.

საქართველოს კანონი ზოგადი განათლების შესახებ (2005 წ.) საკმაო თავისუფლებას აძლევს მოსწავლეებს რელიგიური განათლების მისაღებად. მის მიხედვით არა მხოლოდ უზრუნველყოფილია საჯარო სკოლებში სხვადასხვა რელიგიის ისტორიის (არადენომინაციური) სწავლება, არამედ მოსწავლეებს აქვთ უფლება ამა თუ იმ კონკრეტული რელიგიის ან კონფესიის შესწავლისა: "საჯარო სკოლის მოსწავლეებს უფლება აქვთ სასკოლო დროისგან თავისუფალ დროს ნებაყოფლობით შეისწავლონ რელიგია ან ჩაატარონ რელიგიური რიტუალი, თუ იგი ემსახურება რელიგიური განათლების მიღებას" (მუხლი 18.4). როგორც სიმონ ჯანაშიაც აღნიშნავს თავის ერთ წერილში, "მოსწავლეებს აქვთ უფლება სასულიერო პირიც მიიწვიონ მათთვის საინტერესო საკითხებზე სასაუბროდ" (ჯანაშია, სიმონ. სკოლა, რელიგია და თავისუფლება, გვ. 1 // http://www2.tabula.ge/article-1490.html). კერძო სკოლას კანონი სრულიად ათავისუფლებს მსგავსი დანაწესებისგან, რადგან "შეუძლია თვითონ გადაწყვიტოს, თუ რა დოზით, ფორმით ან მიმართულებით შესთავაზებს თავის მოსწავლეებს რელიგიურ აღზრდას" (იქვე, გვ. 1).

2005 წლის 8 აპრილს საქართველოს პარლამენტის მიერ მიღებული კანონი ზოგადი განათლების შესახებ (მუხლი 13.2) კრძალავს საჯარო სკოლებში რელიგურ ქადაგებას და ერთი კონკრეტული აღმსარებლობის სწავლებას (ინდოქტრინაციას), ან მის წარმოჩენას მოსწავლეთა წინაშე ერთადერთ ჭეშმარიტ რწმენად მათი "მოქცევის" მიზნით (პროზელიტიზმი), გაკვეთილებზე ლოცვების წარმოთქმას, რელიგიური სიმბოლოების (ხატები, ჯვრები) გამოფენას საჯარო სკოლის ტერიტორიაზე, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ეს სასწავლო მიზნებს ემსახურება.

ვინ უნდა ასწავლოს რელიგია სკოლაში?

სათანადო სასკოლო სახელმძღვანელოს პრობლემის გადაჭრის შემდეგ უცილობლად დგება კვალიფიციური კადრების საჭიროების საკითხი. ალბათ, პირველ რიგში, ამ საგნის მასწავლებლად უნდა გამოვრიცხოთ სასულიერო პირები (ნებისმიერი კონფესიის). ვფიქრობ, რომ ეს ჩვენი საზოგადოების ნაწილში გარკვეულ გაღიზიანებას გამოიწვევს.

იდეალური ვარიანტია ამ საგნის მასწავლებლებად მოგვევლინონ თეოლოგიური და რელიგიათმცოდნეობითი განათლების მქონე ახალგაზრდები. მაგრამ აქაც შეიძლება აღმოჩნდეს ორი სახის პრობლემა:

1. არასაკმარისი კვალიფიკაცია. ყველა ვინც საღვთისმეტყველო პროფილის სასწავლებელს ამთავრებს, მარტოოდენ ამის ძალით როდია უკვე აღჭურვილი ამ საგნის სწავლებისთვის საჭირო რელიგიათმცოდნეობითი კომპეტენციით. ამას ემატება ასევე უშუალოდ სწავლების მეთოდოლოგიური ცოდნის დეფიციტიც;

2. დენომინაციური სწავლება. შესაძლოა, მეტ-ნაკლებად დამაკმაყოფილებელი თეოლოგიური განათლების ადამიანთა ნაწილმა არ მოისურვოს ან ვერ შეძლოს საჯარო სკოლაში ამ საგნის იმგვარად სწავლება, როგორც ამას საერთაშორისო სტანდარტი ითხოვს.

ამრიგად, ვფიქრობ, აქ ერთი გამოსავალი რჩება: რელიგიის მასწავლებლად შეიძლება მოგვევლინოს ნებისმიერი ადამიანი, რომელსაც აქვს უმაღლესი განათლება ჰუმანიტარული მიმართულებით, მაგრამ ერთი პირობით: ახალი საგნის მასწავლებლობის უფლების მოპოვებისთვის მათ უნდა გაიარონ გადასამზადებელი კურსი. მასწავლებლობის გამოცდილების მქონე კანდიდატებს ასეთმა კურსმა უნდა გადასცეს ელემენტარული ფაქტოლოგიური ცოდნა თეოლოგიაში, ასევე შესთავაზოს ზოგადი რელიგიათმცოდნეობითი პრინციპებისა და ამ საგნის სწავლებისთვის საჭირო სტანდარტის გაცნობა, ხოლო მათ, ვისაც მასწავლებლობის გამოცდილება არა აქვთ, მაგრამ შეძენილი აქვთ გარკვეული რელიგიათმცოდნეობითი კომპეტენცია, აითვისებენ მხოლოდ მოსწავლეებთან მუშაობისთვის საჭირო მეთოდოლოგიურ უნარებს. იმ ადამიანებს კი, რომლებსაც არც ელემენტარული განათლება აქვთ რელიგიათმცოდნეობაში და არც მასწავლებლობის გამოცდილება, ამგვარმა კურსებმა ისინი ორივე სახის ცოდნით უნდა აღჭურვოს. შესაბამისად, სხვადასხვა კანდიდატებისთვის ამგვარი კურსების ხანგრძლივობა სხვადასხვა იქნება.

რაც შეეხება საკითხს, თუ ვინ შეიძლება იყოს მასწავლებელთა „მასწავლებელი“ გადამზადების ამგვარ ცენტრებში, ამასთან დაკავშირებით უნდა გავიხსენოთ უახლოესი წარსულში დაშვებული სპეციფიური შეცდომები: რელიგიის მიმართულებით მსგავსი გადამზადების კურსები მცირე ხნის განმავლობაში არსებობდა 1990 წლის 1 სექტემბრიდან საქართველოს პედაგოგთა კვალიფიკაციის ამაღლებისა და გადამზადების რესპუბლიკურ ინსტიტუტში. როგორც ბ-ნი ნუგზარ პაპუაშვილი აღნიშნავს, სამწუხაროდ, ამ კურსების ფუნქციონირების დასაწყისშივე, „პრობლემებმა მას შემდეგ იჩინა თავი, რაც სამეცნიერო-საკონსულტაციო საბჭო ჩამოყალიბდა და (ხსენებული ინსტიტუტის) დირექტორმა ბ-ნმა გია მურღულიამ მასში პროტოპრესვიტერი გიორგი გამრეკელი და დეკანოზი არჩილ მინდიაშვილი შეიყვანა, როგორც საპატრიარქოს ოფიციალური წარმომადგენლები“ (პაპუაშვილი ნ. რელიგიური სწავლების Via Dolorosa საქართველოში // თავისუფლება #9 (33) 2004, გვ. 14). როგორც ავტორი იქვე მიუთითებს, ეკლესიის წარმომადგენლებმა პირველივე სხდომაზე ხსენებული გადამზადების კურსებისთვის დანიშნულ ლექტორთაგან „ბაპტისტი“ მალხაზ სონღულაშვილის გაძევება მოითხოვეს, რომელსაც საკმარისი კომპეტენცია ჰქონდა ამ ინსტიტუტში მუშაობისთვის: იმ დროისთვის ჰქონდა საუნივერსიტეტო განათლება; გახლდათ აგრეთვე მიწვეული პატრიარქ ილია II-ის მიერ ბიბლიის მთარგმნელთა ჯგუფში; ბრწყინვალედ ფლობს რამდენიმე ენას: ებრაულს, ძველ ბერძნულს, ლათინურს, ინგლისურს, ფრანგულს; გახლავთ ბიბლეისტიკის ერთ-ერთი სერიოზული სპეციალისტი არა მხოლოდ საქართველოში (ამჟამად მთავარეპისკოპოსი მალხაზ სონღულაშვილი სადოქტორო დისერტაციაზე მუშაობას ამთავრებს ოქსფორდის უნივერსიტეტში).

ამრიგად, გვახსოვს რა უახლოესი წარსულის მწარე გამოცდილება, ვფიქრობ, რომ მსგავსი კურსების ორგანიზების დროს სასურველია, სასულიერო პირები (ნებისმიერი ეკლესიის) არ იქნენ მოწვეულნი ლექტორებად შემდეგ ორ შემთხვევაში: 1. თუ მათ არ ექნებათ საჭირო კომპეტენცია მოცემული მიმართულებით და 2. თუ ისინი კვლავ გამოთქვამენ მსგავსი სახის პრეტენზიებს (რომელიმე ლექტორის კონფესიური ნიშნით და არა კვალიფიკაციის დონის მიხედვით დათხოვნასთან დაკავშირებით).

Print Send to Friend Send to Facebook Tweet This
სახელი: Lucita
2012-02-29 11:20
Criticism of pisifacm:One common argument against pisifacm is the possibility of using violence to prevent further acts of violence (and reduce the net-sum of violence). This argument hinges on the idea that the ends justify the means that an otherwise morally objectionable action can be justified if it results in a positive outcome. For example, either violent rebellion, or foreign nations sending in troops to end a dictator's violent oppression may save millions of lives, even if many thousands died in the war. Most pacifists would oppose such violent action, arguing that nonviolent resistance should be just as effective and with a much lesser loss of life. Others would oppose organized military responses but support individual and small group self-defense against specific attacks if initiated by the dictator's forces. Pacificists may argue that military action could be justified should it subsequently advance the general cause of peace.Still more pacifists would argue that a non-violent reaction may not save lives immediately but would in the long run. The acceptance of violence for any reason makes it easier to use in other situations. Learning and committing to pisifacm helps to send a message that violence is, in fact, not the most effective way. It can also help people to think more creatively and find more effective ways to stop violence without more violence.Japanese, Italian and Nazi aggression that precipitated World War II often is cited [by whom?]as an argument against pisifacm. If these forces had not been challenged and defeated militarily, the argument goes, many more people would have died under their oppressive rule. A frequently used quote is the apocryphal quote often incorrectly attributed to Edmund Burke: The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing. [46]By contrast, Hermann Goring described, during an interview at the Nuremberg Trials, how denouncing and outlawing pisifacm was an important part of the Nazis' seizure of power: The people can always be brought to the bidding of the leaders. That is easy. All you have to do is tell them they are being attacked and denounce the pacifists for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same way in any country. [47]Pacifists[who?] can claim that the United States' entry into World War I broke the multi-year stalemate between Germany and the allies, ensuring an overwhelming victory rather than a negotiated settlement. This permitted the victors to bankrupt Germany with war reparations, leading to economic unrest that hastened the rise of Nazi leader Adolf Hitler.Some commentators on the most nonviolent forms of pisifacm, including Jan Narveson, argue that such pisifacm is a self-contradictory doctrine. Narveson claims that everyone has rights and corresponding responsibilities not to violate others' rights. Since pacifists give up their ability to protect themselves from violation of their right not to be harmed, then other people thus have no corresponding responsibility, thus creating a paradox of rights. As Narveson puts it, the prevention of infractions of that right is precisely what one has a right to when one has a right at all. Narveson then discusses how rational persuasion is a good but often inadequate method of discouraging an aggressor. He considers that everyone has the right to use any means necessary to prevent deprivation of their civil liberties and force could be necessary.[48]Many pacifists[who?] would argue that not only are there other ways to protect oneself, but that some of those ways are far more effective than violence, and that physical harm is not the only variety that can be done. Often pacifists would much rather take the physical harm inflicted by another rather than cause themselves emotional or psychological harm, not to mention harming the other.The ideology and political practice of pisifacm also have been criticized by the radical American activist Ward Churchill, in his essay, Pacifism as Pathology. Churchill argues that the social and political advancements pacifists claim resulted from non-violent action always have been made possible by concurrent violent struggles. In the late 1990s Churchill's work convinced many anarchist and left wing activists to adopt what they called diversity of tactics using black bloc formations that engage in property destruction and scuffles with police at larger mainstream protests.[49][50]The most powerful[neutrality is disputed] of many pacifist replies to Churchill was from American activist George Lakey, a founder of Movement for a New Society, in a detailed response to Pacifism as Pathology. Lakey quotes Martin Luther King in entitling his 2001 article Nonviolent Action as the Sword that Heals.[51] However, he takes on Churchill's assumptions and reading of history from a pragmatic viewpoint, arguing the superiority of nonviolent action by describing some movements that learned, from their own pragmatic experience, that they could wage struggle more successfully through nonviolent direct action than through violence. In his book The End of Faith, Sam Harris argues that pisifacm is a fallacy, combining hesitance with cowardice, in that the social context in which a pacifist can protest was created by the actions of direct activists. In the same philosophical chapter, he goes on to compare the collateral damage that could result from practicing torture with that resulting from errant bombing. He posits that if one is willing to accept the collateral damage that results from the incidental bombing of civilians on the one hand, one cannot denounce the collateral damage resulting from the accidental torture of the innocent on the other. He notes that the only difference between the two is that the revulsion one experiences when directly causing the suffering of another human being is more potent when done in person than when done from the safety of an aircraft or a command center. He brings to light these similarities not to so much to argue for the potential use of torture in combat but to demonstrate the hideousness of both. Ultimately his book suggests just and humane action must be taken in order to reduce the total suffering of sentient beings.[edit] See alsoUnitarian controversy:Scouts of America controversyFurther information: Boy Scouts of America membership controversies and Religious emblems programs (Boy Scouts of America)The Religion in Life religious emblems program of UUA is no longer recognized by the Boy Scouts of America (BSA). The UUA published statements opposing the BSA's policies on homosexuals, atheists, and agnostics in 1992; and in 1993, the UUA updated Religion in Life to include criticism of these BSA policies.[8] In 1998, the BSA withdrew recognition of Religion in Life, stating that such information was incompatible with BSA programs. The UUA removed the material from their curriculum and the BSA renewed their recognition of the program. When the BSA found that the UUA was issuing supplemental material with the Religion in Life workbooks that included statements critical of discrimination on the basis of sexual orientation or personal religious viewpoint, the BSA again withdrew recognition.[9]The Unitarian Universalist Scouters Organization (UUSO) created the Living Your Religion program in May 2005 as a parallel award for Unitarian Universalist youth.[10] The program was promoted at the 2005 National Scout Jamboree and shown as having BSA approval in the UUSO membership brochure and the Living Your Religion Guidebook.[11][12][13][14] The UUA has stated that the UUSO is not recognized as an affiliate organization.[15][16] As of March 2006, the UUSO has a stated goal to create a set of awards that are recognized by the UUA and BSA.[10]In the wake of this controversy, a number of SpiralScouts International circles have formed within congregations of the UUA, despite having no official affiliation with the UUA.[17]Boy Scout Troop 103 was sponsored by All Souls Unitarian Church in New York City. The BSA policies that excluded the UUA caused the congregation to terminate its charter and sever ties with the BSA. The volunteers who formerly led the troop later founded Navigators USA [17], which its founders describe as committed to providing a quality scouting experience that is inclusive and available to all children and families regardless of gender, race, religion, economic status, sexual orientation and social background. [18] There are currently no chapters outside of the metropolitan New York City area, but plans are in place to add more beginning in the fall of 2009.[19]
დატოვეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი:
თქვენი კომენტარი:

ქართულად
დამცავი კოდი: Code
სხვა სიახლეები
გამოკითხვა
ეთანხმებით თუ არა გენერალურ პროკურორად ირაკლი შოთაძის დაბრუნებას?
დიახ არა არ მაქვს პასუხი

ბლოგი

გორაშვილი vs ნაჭყებია
ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის ლექტორმა, გიორგი გორაშვილმა ამავე ფაკულტეტის სტუდენტს ბუბა ნაჭყებიას ფეისბუქის დახურულ ჯგუფში გინების გამო უჩივლა.
ვრცლად...
სიკვდილით სავსე ქალაქი
უგზო-უკვლოდ დაკარგულები - „არ დამივიწყო!“
არქივი
  

       

რედაქტორის აზრი

ხელისუფლებისგან მივიწყებული ვეტერანები
ყოველწლიურად მცირდება მეორე მსოფლიო ომის მონაწილეთა რაოდენობა. მათ შესახებ კი საზოგადოება მხოლოდ 9 მაისს იღებს ინფორმაციას, როდესაც ომის ვეტერანები, ტრადიციულად, გამარჯვების პარკში იკრიბებიან
ვრცლად...
უიმედოთა სოფელი
რა დაემართა სამართლიანობის აღდგენის ოცნებას
არქივი
თემები
კატეგორიები

Copyright © 2004 - 2020 HRIDC