21:29, Thursday, 14.11.2019
YouTube
Twitter
Facebook
RSS
ქართული English

პორტალი ადამიანის უფლებების შესახებ

Go
გაფართოებული ძიება

ომის ქრონიკა:

25.09.2008
სამცხე ჯავახეთში ხალხი თვითმფრინავებს მუშტებს უღერებდა

დღიურები

გულო კოხოძე, ახალციხე

მე ჭურვების სროლის ხმა არ გამიგია; ომში ახლობლები არ დამღუპვია; ჩემთვის სახლი არავის გადაუწვავს და გაუძარცვავს, მაგრამ ჩემი წილი ომი სამცხე-ჯავახეთის ერთ-ერთ იმერულ სოფელ ხევაშენში მაინც გადავიტანე.

ივლისის ბოლო რიცხვებში ავტოავარიით ახლობლები დამეღუპნენ. ნანას და ირაკლის მოგონებით თენდებოდა და მთავრდებოდა ყოველი დღე. შვიდი აგვისტოს შემდეგ კი ისინი აღარ მოგვგონებია. მოვლენა კინოფილმ ,,კუკარაჩას” მსგავსად განვითარდა - ,,ინგა და კუკარაჩა მეორე დღეს აღარავის ახსოვდა. ომი დაიწყო”.

არ მახსოვს როდის გავიაზრე, რომ ომი დაიწყო. მაგრამ გაგანია სიცხეში, მაგიდიდან დაჭრილი ცივი საზამთრო რომ გადავყარეთ, რადგან პირი ვერავინ დააკარა, რაღაც სიამოვნების უფლება რომ არ მივეცით თავს, მივხვდი, ომი დაბომბვის გარეშე ჩემს სოფელშიც შემოსულიყო.  

7 აგვისტო, 2008 წელი
საქართველოს პრეზიდენტის საგანგებო განცხადება;
ძვირფასო თანამემამულენო!
„... ასევე გრძელდება სნაიპერული ომი სოფლების მცხოვრებლების წინააღმდეგ. ამ წუთებშიც ინტენსიური ცეცხლია გახსნილი არტილერიიდან, კონფლიქტის ზონაში უკანონოდ შეყვანილი ტანკებიდან, ასევე უკანონდ მყოფი საარტილერიო დანადგარებიდან, ნაღმმტყორცნებიდან, ყუმბართმტყორცნებიდან და სხვა ყველა შესაძლო იარაღიდან“

ოფიციალური ინფორმაცია

„ბოლო დღეების განმავლობაში რუსეთის ფედერაციის მხრიდან განუწყვეტლივ იბომბება საქართველოს ტერიტორია, მათ შორის დედაქალაქიც. საქართველოში დისლოცილებულია რუსეთის საჯარისო ნაწილები და დიდი რაოდენობით სამხედრო ტექნიკა. დაბომბვების შედეგად დაღუპულია მშვიდობიანი მოსახლეობა. მოსალოდნელია ვითარების შემდგომი ესკალაცია, რომელიც თავისი შედეგებით დამანგრეველი იქნება ისეთი პატარა ქვეყნისათვის, როგორიც საქართველოა“. (http://www.prezident.gov.ge/)
ომის დაწყებისთანავე ფიქრი მამიდაშვილს გადასწვდა. ჯარში მსახურობს. ვიცი, რომ პირველ ხაზზე იქნება. ვრეკავ ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ, მეასედ, მეათასედ. მობილური ხელში პლასტენინივით რბილდება. ნერვები დაწყვეტაზე გვაქვს და ზარი გადის! საშინელი ხმაურიდან მესმის ხმა.
- სად ხარ? – ვეკითხები.
 - ჯანდაბაში! - მპასუხობს და ვცდილობ არ ავღრიალდე.
 - კარგად ხარ?
- ხო. მპასუხობს მოკლედ. საკმარისია, მთავარია ცოცხალია. საშინელება რომ არ ხდებოდეს ერაყგამოვლილი მამიდაშვილი ასე არ მიპასუხებდა, თუმცა რა, ომი ხომ საშინელებაა... 
ჩემი ოთხი წლის ძმისშვილი ,,მამაო ჩვენოს” წაკითხვისა და მეტანიის გაკეთების გარეშე ვეღარ იძინებს. დილით კი გვიმეორებს - ჩემმა ლოცვამ გადაგარჩინათო.

8 აგვისტო, 2008 წელი
სრულიად საქართველოს კათალიკოს –პატრიარქმა მრევლს მოუწოდა გააძლიეროს ლოცვა მშვიდობისათვის
,,საქართველოს საპატრიარქო კიდევ ერთხელ სინანულით აღნიშნავს შეშფოთებას ცხინვალის რეგიონში შექმნილ ვითარებასთან დაკავშირებით. ცნობილია, რომ არის მსხვერპლი და დაჭრილები, როგორც სამხედრო შენაერთებში, ისე მშვიდობიან მოსახლეობას შორის”, - ნათქვამია განცხადებაში. (www. patriarchate.ge)   
ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვარხანში ეკლესიის ეზოში ყოველ საღამოს ლოცვები იმართება (ეკლესია ჯერ ბოლომდე დასრულებული არ არის).

ჩემი ოჯახი მთელი დღეების განმავლობაში ტელევიზორის ეკრანსაა მიშტერებული. ,,კურიერი” დაბომბვის კადრებს აჩვენებს და ეს ყველაფერი აქ ხდება, ჩვენთან, საქართველოში.

ჩემი მეგობარი თეა თედლიაშვილი გორელია. ვურეკავ. ჯეოსელი  ცუდად მუშაობს. ვიცი რომ ნიქოზშია, დედათა მონასტერში. რამდენიმე დღის შემდეგ ძლივს ვუკავშირდები. ტირის. თეა, მუდამ აუღელვებელი, დინჯი, მშვიდი, ახლა ტირის.

ფოთი დაბომბეს!

კოლეგა - მეგობარი ინგა გვასალია ფოთში ცხოვრობს. ვურეკავ. 

- ,,იცი რა ხდება?! უამრავი მკვდარია, გადაჭედილია საავადმყოფოს დერეფნებიც. სოფელში უნდა ავიდე ბავშვები წავიყვანო”, - მეუბნება ინგა.

სახლში ჩურჩულით ვლაპარაკობთ.

ჩემი მეზობელი, 22 წლის იაგო ნერგაძე ქუთაისის საზენიტო-საარტილერიო ნაწილში მსახურობს, კაპრალია. დღემდე ნაწილი არ მიუტოვებია, სოფელში კი ოჯახთან ერთად ცხრა თვის ფეხმძიმე ცოლი ელოდება. მათი კავშირის საშუალება მობილური ტელეფონია.

მამაჩემი რუსეთშია, რუსეთის მოქალაქეა. ეს დღეებია ტელეფონი ხელიდან არ გაუშვია, ყოველ თხუთმეტ წუთში რეკავს. ომახიანად გველაპარაკება, მაგრამ ვიცი, რომ „ხმა დაყენებული აქვს“, ვიცი, რომ სანამ ნომრებს აკრეფს, რამდენჯერმე ჩაახველებს, ყელზე ხელს მოისვამს და ისე გველაპარაკება, ჩვენც რომ არ გადმოგვადოს აღელვება.

გორი იბომბება!

ღამე სიწყნარეში უფრო ისმის თვითმფრინავეის ხმა. მეზობელმა მითხრა -  ,,თვითმფრინავები რომ გადაიფრენენ მუშტებს ვუქნევ ხოლმე, აბა სხვა რა შემიძლიაო” – ყველა თავისებურად იბრძვის.

12 აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს შორის დაიდო ხელშეკრულება ცეცხლის შეწყვეტის თაობაზე.

ამოვისუნთქეთ. თურმე ტყუილად... 13 აგვისტოს, დილით, გორის ცენტრში,
წინ ბომბი ჩამოაგდეს. რვა ადამიანი დაიღუპა.

 ,,პურის ფქვილი აღარ არის მაღაზიებში”, – ამბობენ სოფელში.

მეგობარი გურიიდან, ინტერნეტში მოძიებულ სხვადასხვა ინფორმაციებს მობილურით მაწვდის. ინტერნეტიც მუშაობს! მიხარია!

სოფელში ივლისის თვეში სარწყავი არხი გათხარეს. ძალიან ღრმა  გამოვიდა დაახლოებით სამი მეტრი სიღრმის.

,,რაში დახარჯეს ფული”, - ოხრავდა სოფელი, თუმცა აგვისტოს თვეში არხმა სხვა ფუნქცია შეიძინა.

,,სანგრების გათხრა აღარ დაგვჭირდება ხალხო”, - იხუმრა ერთხელ ენაკვიმატმა მოხუცმა.

ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ენთელში ჯარისკაცი ჩამოასვენეს. დედისერთა ყოფილა, ობოლი.

ის დღეები ჩემს მეზობელ თინეიჯერებს მუსიკა არა თუ ხმამაღლა, საერთოდ არ ჩაურთავთ.

სტადიონიდანაც ფეხბურთის მოთამაშე ბავშვების ხმამაღალი ყვირილიც აღარ ისმოდა. 

მერე დაჭრილი ჩვენს სოფელშიც გამოჩნდა. ლაშა მამაგეიშვილი, ორი შვილის მამა, 25 წლის ჯარისკაცი ორი დღის განმავლობაში ოჯახს არ შეხმიანებია, მერე კი მეუღლემ ღუდუშაურის საავადმყოფოს წინ გამოკრული სიით დაჭრილებში მიაკვლია.

,,გმირი გვყავს სოფელში", - ითქვა მასზე. ზოგს ორაზროვნად გაეღიმა, ზოგმაც ცინიკურად ჩაიქირქილა, ერთი კი იყო მთელი სოფელი ლაშას ოჯახში დადიოდა ის დღეები და თუ სახლში რამე განსაკუთრებულს გააკეთებდნენ დაჭრილთან მიჰქონდათ.

დევნილები! იძულებით გადაადგილებული პირები საკუთარ ქვეყანაში...

სამცხე-ჯავახეთში დევნილთა ნაკადმა რვა აგვისტოდან დაიწყო შემოსვლა. რეგიონში 10 207 დევნილი იმყოფებოდა - 1174 ოჯახი. მათ შორის: 1604 - არასრულწლოვანი (0-დან 15 წლამდე); 152 კი მცირეწლოვანი (0-დან 1 წლამდე).

აბასთუმანშიც, სანატორიუმ ,,აღობილში” მიიყვანეს ლტოლვილებიო და სოფელი აფუსფუსდა. სურსათ-სანოვაგის შეგროვება დაიწყო ხალხმა. პოლიტიკოსები თავის საქმეს აკეთებდნენ, სოფელი თავისას.

სამცხე –ჯავახეტში 1147 ადამიანი სხვადასხვა დაწესებულებებში კომპაქტურად იყო ჩასახლებული, 9580 კი ახლობლებთან აფარებდა თავს.
 
„შევასახლეთ ბორჯომში სასტუმროებში, სანატორიუმებსა და კომპოზიტორთა სახლში. კურორტ აბასთუმანში სანატორიუმ „აღობილში“, ქალაქ ახალციხეში სკოლა-პანსიონის შენობაში“ - განმარტავს ადგილობრივ თვითმმართველობებთან და სახელმწიფო ორგანოებთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი ივანე გელაშვილი.

ამ პერიოდისთვის დევნილთა უმეტესობა საკუთარ სახლებს დაუბრუნდა.
 
„206 არასრულწლოვანი (1 -დან 15 წლამდე); 25 მცირწლოვანი ( 0 - დან 1 წლამდე); 1 – ობოლი; 2 - უდედმამო; 15 – ფეხმძიმე. კომპაქტურად მხოლოდ ბორჯომში ცხოვრობენ, სტაციონარებში 95 ადამიანი ცხოვრობს“, - ამბობს რეგიონული განვითარების სამსახურის უფროსი მარინა გაჩეჩილაძე. 
იძულებით გადაადგილებული პირები ქალაქ ახალციხეში კომპაქტურად მხოლოდ ახალციხის სკოლა-პანსიონის შენობაში ცხოვრობდნენ.
ამ დროისათვის რეგიონში 593 –მდე დევნილია დარჩენილი და მათი რაოდენობა ყოველდღიურად მცირდება.
რეგიონის ექვს მუნიციპალიტეტში იძულებით გადაადგილებულ პირთა რაოდენობა ასეა გადანაწილებული: ახალციხე - 300, ასპინძა – 44, ადიგენი – 135, ბორჯომი – 63 ახალქალაქი -  4, ნინოწმინდა - 7 .
2008 წლის 8 სექტემბერს, ევროკავშირის ინიციატივით, ქართულ და რუსულ მხარეებთან გამართული მოლაპარაკებების შედეგად, განისაზღვრა სარკოზის ,,6 პუნქტიანი შეთანხმების” შესრულების პირველ ეტაპზე განსახორციელებელი კონკრეტული ნაბიჯები.
ზემოაღნიშნულის საფუძველზე 2008 წლის 10 ოქტომბრამდე არც ერთი რუსი ჯარისკაცი არა უნდა დარჩეს საქართველოში (სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის გარდა).

ომი დამთვრდა... თუმცა ომის შემდგომი პერიოდიც ძალიან მტკივნეული ყოფილა. დღესაც შიშით და იმედით ვუყურებ ყველა საინფორმაციოს... როდემდე გაგრძელდება ეს არ ვიცი.

Print Send to Friend Send to Facebook Tweet This
დატოვეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი:
თქვენი კომენტარი:

ქართულად
დამცავი კოდი: Code
სხვა სიახლეები
გამოკითხვა
არიან თუ არა ამჟამად საქართველოში პოლიტიკური პატიმრები?
დიახ არა არ ვიცი

ბლოგი

გორაშვილი vs ნაჭყებია
ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის ლექტორმა, გიორგი გორაშვილმა ამავე ფაკულტეტის სტუდენტს ბუბა ნაჭყებიას ფეისბუქის დახურულ ჯგუფში გინების გამო უჩივლა.
ვრცლად...
სიკვდილით სავსე ქალაქი
უგზო-უკვლოდ დაკარგულები - „არ დამივიწყო!“
არქივი
  

       

რედაქტორის აზრი

ხელისუფლებისგან მივიწყებული ვეტერანები
ყოველწლიურად მცირდება მეორე მსოფლიო ომის მონაწილეთა რაოდენობა. მათ შესახებ კი საზოგადოება მხოლოდ 9 მაისს იღებს ინფორმაციას, როდესაც ომის ვეტერანები, ტრადიციულად, გამარჯვების პარკში იკრიბებიან
ვრცლად...
უიმედოთა სოფელი
რა დაემართა სამართლიანობის აღდგენის ოცნებას
არქივი
თემები
კატეგორიები

Copyright © 2004 - 2019 HRIDC